soesjes met zalmcreme

Sinds ik heb ontdekt hoe makkelijk het is om soesjes te maken, maak ik ze om de haverklap. Voor deze oudejaarsavond een hartige minivariant gevuld met zalmcreme. De zalmcreme werd gemaakt door 180 gram gerookte zalm in de keukenmachine te mengen met 250 gram mascarpone en een scheut vloeibare slagroom.

recept voor de soesjes volgt hier :
Ingrediënten
1 1/2 dl water, snufje zout, 75 gram boter, 75 gram bloem, 2 eieren.

Voorbereiding
Oven voorverwarmen op 180 graden, stuk bakpapier op de bakplaat

Bereidingswijze
Breng het water met een snufje zout en de boter aan de kook in een pannetje.
Voeg in 1 keer de bloem toe en blijf roeren met een houten lepel tot het deeg als een bal van de bodem loslaat.
Neem de pan van het vuur en roer er met een garde 1 voor 1 de eieren door.
Voeg het volgende ei pas toe als het vorige volledig in het deeg is opgenomen.
Blijf ca. 5 minuten roeren tot het deeg blazen gaat trekken en gaat glanzen.
 met boter.
Schep met kleine theelepeltjes bergjes deeg iets kleiner dan een ei op de bakplaat, totaal ca. 40 bergjes.
Houd tussen 2 bergjes ca. 3 cm afstand.
Bak de soezen in het midden van de voorverwarmde oven in ca. 15 minuten gaar. zet de oven uit als de soesjes goudbruin zijn.
Laat ze in een iets geopende oven afkoelen.
Tijdens het bakken de oven beslist niet openen.

Hollandse garnalen

Hollandse garnalen is de titel van een essay dat mijn zus Z schreef voor de NRC met als thema : "wat is luxe"?
Geniet van de volgende cocktail 
HOLLANDSE GARNALEN

Toen de moeder van Paul vier maanden in verwachting was van hem, overleed zijn vader. Volkomen onverwacht. Het was 1960. Los van de emotionele impact die dit grote verlies op zo’n kwetsbaar moment met zich meebracht, zat er ook een vervelende praktische consequentie aan vast. Zijn moeder was plotseling een weduwe met vier kinderen, drie dochters en één, nog ongeboren, zoon. Ze had geen werk en was afhankelijk van het weduwen- en wezenpensioen. Het jonge, kreupele gezin had het niet breed. 
De moeder van Paul veroorloofde zich echter één keer per jaar een uitspatting- als zij jarig was, waren er Hollandse garnalen voor het hele gezin. Op haar verjaardag stond zij de kinderen na school stralend bij de deur op te wachten in haar mooiste jurk. De garnalen stonden dan al klaar : vijf schaaltjes, op de keukentafel. 
Garnalen waren duur en eigenlijk ‘kon het niet uit’ . Maar toch waren er elk jaar weer die Hollandse garnalen op de verjaardag van Paul ‘s moeder. De garnalen waren de luxe die de moeder van Paul elk jaar opnieuw veroverde op een bestaan dat werd gekenmerkt door zuinigheid en schaarste. Garnalen stonden voor geluk. De ‘mooiste jurk’ van Paul ‘s moeder benadrukte de feestelijkheid van het moment. Bijna was het een lange neus die zij trok naar de problemen die zich afspeelden in het alledaagse- ‘Nu even niet.. eerst garnalen!’

Paul is inmiddels drieënvijftig. Hij is goed terecht gekomen, heeft een goede baan en een riant inkomen. Zijn twee kinderen groeiden op in een omgeving waar geen sprake was van schaarste of zuinigheid. 
Voor de zoon en de dochter van Paul hebben Hollandse garnalen geen extra betekenis. Voor hen zijn garnalen gewoon garnalen. Punt. 
Dat verschil in beleving was zestien jaar lang geen probleem binnen het gezin van Paul. Maar op de zestiende verjaardag van zijn dochter barstte er een bom die kennelijk al een tijdje zachtjes en geniepig had zitten tikken op een verscholen plekje in Paul. 
De dochter had een sweet sixteen feestje gepland en was op enig moment in de dagen voorafgaande aan het feest telefonisch in gesprek met de cateraar die zij had ingehuurd. Paul volgde de helft van het gesprek dat zich aan zijn kant afspeelde, -de antwoorden van de dochter die in een zekere staat van verveling, hangend op de bank, het gesprek voerde. Het gesprek kwam op het voorgerecht. Na wat onderhandelingen over de kleur van de servetten hoorde Paul zijn dochter de vraag van de cateraar herhalen: ‘Rivierkreeftjes of Hollandse garnalen?’ En hoorde hij kort daarop haar antwoord :’Ehm ……. Doe maar Hollandse garnalen..’ 

Daar ging het mis. De pijn zat uiteraard in het eerste ‘Ehm… Doe maar…’ gedeelte van haar antwoord. In die woorden werd de betekenis die Hollandse garnalen voor Paul hadden, met een achteloos gebaar door de nietsvermoedende dochter in één klap gediskwalificeerd. Onbedoeld deed zij, met haar antwoord aan de cateraar, datgeen wat voor Paul synoniem stond voor de overwinning op het kale bestaan, af als ‘onbetekenend’. 
Maar wat nog veel schurender was aan de, met nonchalance doordrenkte, woorden van zijn dochter was het plotselinge besef bij Paul dat zijn kinderen iets essentieels misten. En het besef dat hij een belangrijk aandeel had in het veroorzaken van dit gemis. Zijn woede uitbarsting richting zijn zestienjarige dochter kort daarna was dan ook, weliswaar in retrospectief, niet tegen haar gericht maar tegen zichzelf. Hij had gefaald op een essentieel onderdeel in de opvoeding. 
Zijn kinderen hadden nooit geleerd hoe het voelde om te verlangen naar iets. Zij hadden nooit hoeven wachten op het in vervulling gaan van een wens. En wat minstens zo schrijnend was : zijn kinderen, omringd door alles wat hun hartje begeerde, altijd in staat om onmiddellijk toe te geven aan een opwelling van ‘willen hebben’, hadden geen idee van luxe. 
‘Eigenlijk, op de keper beschouwd,’ zei Paul aan het slot van de anekdote, ‘zijn mijn kinderen opgegroeid in een eigenaardig soort armoede.’
Ik keek naar Paul. Een lange, goedverzorgde man in een maatpak. Welriekend, ontspannen zippend aan zijn tweede glaasje vintage port in de loungeruimte van dit luxe hotel, een schoteltje goede, gerijpte brokkelkaas binnen handbereik. ‘Armoede’ is niet het eerste wat op dat moment in mij opkwam. 
Toch begreep ik wat hij bedoelde. Er zijn verschillende soorten van armoede. Er is daadwerkelijke armoede waarin je moet vechten voor overleving, dan is er de armoede die gekoppeld is aan een grens die wij gezamenlijk hebben bepaald en die wordt gevormd door het al dan niet op vakantie kunnen of het al dan niet kunnen veroorloven van een lidmaatschap van je kind bij een sportclub. Er bestaat ook zoiets al geestelijke armoede die overigens zelden als zodanig wordt ervaren door diegenen die er mee te maken hebben. En er is het soort armoede waar Paul het over had -het onvermogen om een passende waarde toe te kennen aan iets. En daaraan gepaard het onvermogen om gelukkig te zijn met iets wat extra is, wat bovenop het gebruikelijke ligt, kortom: het beseffen van de toegevoegde waarde die luxe eigenlijk is. Want aan elke soort armoede zoals hierboven beschreven, kleeft een andere variant van het begrip ‘luxe’. 
Voor de eerste categorie- armoede in de meest primaire vorm- is bijvoorbeeld het kunnen beschikken over schoon drinkwater een luxe. En hoewel we misschien na het zien van een documentaire over een land waar schoon drinkwater niet voorhanden is, af en toe onze handen dramatisch ten hemel strekken terwijl we uitroepen’ wat een luxe is het toch, water uit de kraan…!!’ zullen we dat kraanwater niet veel later, wanneer we ons gezicht wassen voor het slapen gaan, al niet meer als een luxe ervaren. 
Voor de mensen die te maken hebben met de tweede variant – de armoede die bepaald is door de grens die wij er als maatschappij bovenop hebben gelegd, gebaseerd op wat we gewend zijn, behoort het hebben van een werkende TV tot de primaire levensbehoeften zoals wij die, op redelijk subjectieve wijze, hebben bepaald. Het beoefenen van een sport door de kinderen in het gezin wordt dan ervaren als ‘luxe’. In mijn optiek is deze armoedegrens dus een rekbaar begrip op het moment dat je gaat schuiven met de prioriteiten. Als dan blijkt dat een kind uit een gezin dat officieel onder de armoedegrens verkeert, wel kan sporten maar geen TV meer kan kijken is de lat van de armoede, objectief gezien, al verschoven. 
Over de combinatie van de derde variant, de geestelijke armoede, en het begrip luxe kan ik kort zijn: voor geestelijke armoede is het begrip luxe te ingewikkeld. 
Dan komen we bij de vierde en laatste variant van armoede : de Paul variant – armoede in beleving. En met name deze variant is in staat om het begrip luxe goed te kunnen duiden. 
Het begrip luxe wordt namelijk vaak verkeerd gebruikt. En dat is verwarrend. Wanneer wij, bijvoorbeeld, te gast zijn in een huis dat van alle gemakken is voorzien en waar de Jacuzzi dampend op ons staat te wachten terwijl een in zwart-jacquet geklede butler met een zachte ‘plop’ de fles Brut alvast voor ons opent. Zo’n huis waar je in complete en sprakeloze verbijstering geniet van het onbelemmerde uitzicht op een wereldberoemde berg wat je wordt geboden door de vijf meter hoge raampartijen. Logischerwijs roepen wij dan, overmand door de hoeveelheid geweldige indrukken ‘Wat een luxe!!’ En in de meeste gevallen klopt die uitroep. Voor de meeste mensen is dit namelijk geen normale situatie. Het is een situatie waar er een hele dikke laag ‘extra’ wordt gesmeerd over hetgeen wij als ‘normaal’ ervaren. Die dikke laag ervaren wij als ‘luxe’. Maar voor onze gastheren, de eigenaren van het fabelachtige onderkomen, is het huis geen luxe. Zij wonen er. De butler is er elke dag, net als de champagne, het uitzicht, de jacuzzi en ja: zelfs de zachte plop maakt deel uit van de alledaagsheid der dingen van onze gastheer. Vraag hem, mocht je hem ooit tegenkomen, wat hij als luxe ervaart en hij zal je waarschijnlijk verrassen. Het is onwaarschijnlijk dat hij een nog grotere jacuzzi als luxe zal ervaren, of een tweede butler, of raampartijen van zés meter hoog of een nog wat zachtere ‘plop’ bij het openen van de tweede fles bubbels. 
Veel waarschijnlijker is het dat hij begrippen als ‘stilte’ of ‘anonimiteit’ als luxe zal ervaren. Omdat dat hetgeen is wat hij wellicht niet bezit. Omdat dat zaken zijn die hij misschien niet aan kan schaffen. Omdat dat precies de zaken zijn die voor hem iets toevoegen. Het laagje dat bovenop zíjn alledaagsheid ligt.
Het antwoord op de vraag : ‘wat is luxe?’ is dus ‘Luxe is relatief’. Luxe heeft geen prijskaartje, geen vaste waarde. Noch heeft luxe een gewicht, gezicht of objectief tastbaar kenmerk. De rekbaarheid van het begrip luxe hangt samen met de rekbaarheid van de begrippen ‘armoede’., ‘waarde’ en ‘rijkdom’. 

Paul ‘s moeder leeft nog steeds en woont in het oosten van het land. Elke derde zaterdag van de maand rijdt Paul naar haar toe en neemt dan een zakje Hollandse garnalen voor haar mee. Samen eten ze, elke derde zaterdag van de maand, met smaak de garnalen, nog altijd aan dezelfde keukentafel als toen.
De garnalen hebben misschien wat aan exclusiviteit ingeboet nu ze niet één keer maar twaalf keer per jaar door Paul en zijn moeder worden gegeten. Toch belichaamt het ritueel voor hen nog steeds wat het destijds ook belichaamde: de ruimte die er is om te genieten van iets dat bovenop de noodzakelijkheid ligt. 
De vraag ‘Wat is luxe?’ zal voor Paul dan ook altijd makkelijk te beantwoorden zijn –‘…Hollandse garnalen…’.

food gerelateerd

TV dinner op donderdag. Mosselen voor de halve prijs  mag je niet negeren dus stonden de schelpdieren op het avondmenu ook al was ik in m'n eentje. De volgende dag heb ik het restant gepaneerd en gebakken. Eigenlijk nog lekkerder

Vrijdag kwam W langs met een pruimenvlaaitje. Zo puur als een fruitvlaaitje maar wezen kan.
Rechtstreeks uit Limburg van het bakkertje in Eys.

Zaterdagochtend koffie met C en de nieuwe delicious bij de Coffee Company. Mijn kind en haar vriend voegden zich bij ons na een lange Italiaanse vakantie.
Ze namen zwart zout mee en citroenolie.

mouclade

Voor vanavond staat mouclade gepland. Ik vond het recept terug in een oud kookboek met franse recepten en wetenswaardigheden over de diverse franse regio's. 

Mosselrecepten van Valentine Warner

Bloggen en tegelijkertijd met een scheef oog naar BBC's Great British Food Revival kijken. Het kan ! Er komen zomaar een paar mean mosselrecepten voorbij. Gauw noteren, snel delen.

Stuffed mussels

This makes a great starter or light lunch dish. Use the biggest, freshest mussels you can find.
Ingredients
24 large live mussels, de-bearded and cleaned
1 large banana shallot, finely chopped
70g/2½oz unsalted butter, softened
50ml/2fl oz dry vermouth
2 garlic cloves, crushed
30-40 walnut halves, smashed or chopped into small pieces
1 lemon, juice and zest
25g/1oz parmesan, grated
50g/2oz fresh breadcrumbs
2 tbsp very finely chopped parsley
½ tbsp finely chopped fresh tarragon
freshly ground black pepper
rock salt
Preparation method
Preheat the grill to a moderate heat. Discard any mussels that are broken or that don’t close when tapped. Place the good mussels into a large pan with a splash of boiling water and cover with a tightly fitting lid. Cook over a high heat for two minutes or until the mussels have just opened then pour them into a large colander and leave to cool.
In a small pan, soften the shallot in about one third of the butter then add the vermouth. Cook until the vermouth has evaporated then pour the mixture into a large bowl.
Combine the rest of the ingredients and the remaining butter with the shallots in the bowl and season with plenty of freshly ground black pepper.
Remove and discard the top shells of the mussels. Add a teaspoon of the stuffing to each mussel and arrange them on a large baking tray. Place under the grill for 2-3 minutes or until the stuffing is golden-brown and bubbling. Transfer the mussels to a plate and scatter generously with rock salt to keep them stable. Eat with additional lemon if desired.
Hearty winter mussels

These rich and creamy mussels are gloriously messy to eat - have a big pile of napkins and a finger bowl to hand.
Ingredients
40g/1½oz butter
2 medium banana shallots, finely diced
2 garlic cloves, finely chopped
2 celery stalks, finely chopped
1 bay leaf
50ml/2fl oz pastis
1 tbsp plain flour
150ml/5fl oz milk
1kg/2lb 4oz mussels, de-bearded and cleaned
300ml/10fl oz white wine
200ml/7fl oz double cream
crusty bread, to serve
Preparation method
Melt the butter in a small saucepan over a low heat and gently cook the shallots, garlic, celery and bay leaf until soft but not brown. Add the pastis and continue cooking until the liquid has evaporated.
Stir in the flour and gently cook for a minute or so then slowly add the milk a little at a time, stirring continuously, to make a smooth, thick sauce.
Meanwhile, tip the mussels and wine into a separate pan, cover with a lid and steam the mussels for 3-4 minutes until the shells have just opened.
Place a colander over the pan containing the white sauce and drain the mussel liquor into the sauce. Return the mussels to their pan and cover with a lid to keep warm.
Working quickly, whisk the mussel liquor into the sauce, bring it to the boil and continue boiling until it is the consistency of double cream. Stir in the cream, pour the sauce into the pot of mussels and serve immediately with crusty bread.

FUGU

Vanavond op Canvas om 20.00 uur een programma over Japanse Michelinsterren en de bereiding van Fugu oftewel de dodelijk giftige kogelvis.

Japan kreeg ineens in de Michelingids van 2009 heel veel aandacht. Tokio telde toen maar liefst elf driesterrenrestaurants, terwijl er in Parijs tien stonden genoteerd. Sindsdien is Tokio een trekpleister voor fijnproevers geworden. Dit jaar staat de teller op 320 Michelinsterren, met veertien driesterrenrestaurants.

Kogelvis

Een van de gerechten die in Tokio te verkrijgen zijn is Fugu of kogelvis. Wie de delicatesse wil proeven, speelt wel met zijn leven. Kogelvis is namelijk een van de giftigste dieren ter wereld. Als het gerecht niet goed is bereid, is het dodelijk. De kok die dit gerecht maakt moet dan ook speciaal zijn opgeleid.

Slechts een paar restaurants in Tokio hebben Fugu op de kaart staan. De weinige chefs die de vis mogen bereiden, hebben een streng examen moeten afleggen. De kunst van het bereiden is het vlees van de ingewanden te scheiden zonder dat er een spatje bloed op kleeft.

Fataal

De vis bevat namelijk het gif tetrodotoxine dat in de ingewanden en in het bloed zit. Deze organen worden met grote precisie verwijderd. De kok moet hierbij zeer nauwkeurig te werk gaan, want bij de kleinste vergissing is het gerecht fataal. Het gif heeft een verlammende werking en doet het slachtoffer sterven door verstikking.

Terzake duikt vrijdag in de sterren van Tokio, de keuken achter de sterren en de fascinerende wereld van de Fugu-chefs.

mosselpizza

Pizza met de overgebleven mosselen van gisteren, stukjes ontvelde tomaat, ricottaklodders, stukjes gekookte aardappelen, olijfjes en kappertjes. Peper en zeezout en een drizzle olijfolie.

mosselfeestje voor € 5

Twee kilo mosselen voor €4,95, aardappeltjes uit de oven en je hebt een feestje.

Ik maakte ze klaar volgens het mariniere recept.
fruit gesnipperde ui of sjalot en een paar tenen knoflook.

Bak ze glazig in een eetlepel boter,doe er wat takjes tijm bij, gooi de uitgezochte mosselen erbij, scheut witte wijn, deksel erop en lekker even laten openstomen.

Scheut room erbij, peper, zout en een handvol gesneden platte peterselie, nog even laten doorwarmen.

De overgebleven mosseltjes zijn uit hun schelp, er zijn nog wat gekookte aardappelen. Hé, was daar niet iets met een pizza, ricotta en tomaten? Jawel hoor. Kijk bij 13 augustus 2010 daar staat het recept.

Sarde a beccafico

Dit kleine vogeltje heet beccafico en doet zichzelf te goed aan vijgen. In Zuid italié gaf men deze naam aan gevulde sardientjes.

Bij dagenlang stijgend kwik verdwijnt de hang naar stamppotjes en wintersoepjes. Echt, totaal verdwenen. Daarvoor in de plaats krijg je soms zin om je mediterraan aan te stellen in de keuken. Op de site "Ciao tutti" kwam ik een Siciliaans recept tegen voor gevulde sardientjes. Zo aantrekkelijk en zonnig en een geweldige reden om sardientjes te kopen op de Albert Cuyp. Ook nog nooit gedaan.

Sarde a beccafico
Ingrediënten

(voor 6 personen)
24 verse sardines (ongeveer 1,5 kilo)
125 gram broodkruim
35 gram pijnboompitten
50 gram krenten, geweekt in heet water
2 eetlepels fijngehakte peterselie
8 ansjovisfilets
25 laurierblaadjes
1 citroen
1 sinaasappel
1 eetlepel suiker
extra vergine olijfolie


Als de sardines nog niet zijn schoongemaakt door de visboer, moet je ze zelf onder handen nemen op de manier die de Sicilianen linguetta noemen: snijd de kop en de vinnen eraf (de staart dus niet), verwijder de vinnen, snijd de buik open en haal de ingewanden eruit. Houd de sardines dan met hun buik omhoog tussen beide handen en rits met je duim de ruggengraat open, zodat de sardines als een boek openklappen. Verwijder de ruggengraat, maar zorg ervoor dat de twee helften aan elkaar vast blijven zitten. (hoop van harte dat ze openklapbare filetjes hebben op de AC)


Verhit een beetje olijfolie in een koekenpan met dikke bodem en bak op heel laag vuur het broodkruim bruin en knapperig. Haal de pan van het vuur en roer de pijnboompitten, de krenten en de peterselie door het broodkruim.

Verhit een beetje olijfolie in een kleine koekenpan en laat de ansjovisfilets hier zachtjes in smelten. Roer vervolgens de gesmolten ansjovisfilets en de olijfolie door het broodkruimmengsel. Roer er nog een beetje extra olijfolie door en zet even opzij.


Verwarm de oven voor op 180 °C. Klap een sardine open, leg deze met het vel naar beneden en leg er een klein lepeltje van de broodkruimvulling op. Rol de sardine dan naar de staart toe op. Leg de gevulde sardine in een met olijfolie ingevette ovenschaal. Laat de staart omhoog steken.


Vul ook de andere sardines en rol ze op dezelfde manier op. Steek de laurierblaadjes tussen de gevulde sardines. Bestrooi de sardines met de suiker en schenk er een beetje olijfolie en het sap van de citroen en de sinaasappel over. Zet de schaal ongeveer 10 minuten in de oven en laat de gevulde sardines zachtjes gaar stoven.


Laat de gevulde sardines goed afkoelen voor je ze serveert; ze horen echt koud gegeten te worden. Buon appetito!

mosselen en creme brulee xtra

Dit zijn de gekookte mosselen met knoflook/peterselie-olie. De foto is genomen vlak voordat het broodkruim/parmezaanse kaas-mengsel erover ging om ze te gratineren onder de grill. Het instructiefilmpje staat op "cookfreshfood.com" . Kijk bij mosselgratin. Ze waren heerlijk.

Voor de creme brulee xtra koop je bon maman cremebrulee potjes. De suiker caramelliseren met het speciale brandertje en het laagje even hard laten worden.

Een laagje stijfgeslagen slagroom met vanillesuiker erover, dan vers rood zomerfruit en tenslotte wat poedersuiker erover.

Heerlijk, feestelijk en makkelijk !

pizza met mosselen

In mijn nieuwe boek "Culinaria Italiana" kwam ik een recept tegen voor pizza met mosselen oftewel pizza alle cozze. En omdat ik met een scheef oog zag dat de mosselen in de aanbieding zijn bij AH, ga ik 'm gewoon maken.
nodig :
pizzadeeg. > zelfgemaakt > uit een blik > of gewoon een kant en klare basis pizza.
500 gram mosselen (met schelp)
80 gram gare aardappelen in kleine blokjes
100 gram rijpe tomaten, ontveld en in kleine blokjes
200 gram ricotta
olijfolie, zout en peper.

Zet de oven op heet 200 - 220 graden. (of houd je aan de aanwijzingen op het pak pizzadeeg)
Kook de mosselen en haal ze uit de schelp.
Beleg een pizzabodem met achtereenvolgens tomaat, ricotta, aardappelen en mosselen . besprenkel dit met een goede olijfolie en bestrooi met zout en peper. (ik deed er nog wat verse tijm over)
Bak ongeveer 15 minuten in een hete oven.

ps : inmiddels hebben we 'm opgegeten en bij het lijstje aanraders gezet.

lunchsalade met makreel

Behalve lekker voelde het ook enorm gezond. Een basis van licht aangemaakte veldsla, dunne reepjes appel, ringetjes lenteui, gehalveerde kleine tomaatjes. Dit even losjes mengen, op het bord leggen en mooie vlokken gestoomde makreelfilet erover verdelen. Ik zag het afgelopen week op TV voorbijkomen in een programma met Rudolf van Veen. Vandaag gemaakt en geproefd. Prima slaatje !

witlof met zalm

Witlof met zalm. Verder kun je er eigenlijk weinig van zeggen. Of het moeten de kappertjes zijn en de vinaigrette met citroensap, witte balsamico, gembersiroop en (olijf) olie. Dille erop is ook goed.

zalmkoekjes met sauce tartare

Gaar 250 gram verse zalm in de magnetron. Ongeveer 2 a 3 minuten. (blijf er even bij, de zalm mag niet te gaar. Snijd een handvol bladpeterselie en een handvol verse dille fijn. Snijd een halve ui ragfijn. Kook 4 grote aardappelen gaar en prak deze fijn. Doe de zalm, de kruiden, de ui, de geprakte aardappel, een doosje gerookte zalmsnippers, 1 ei, peper en zout in een grote kom en meng dit tot een stevige massa.
Schep met een ijslepel bolletjes van dit mengsel en vorm er een platte koekjes van. Laat deze koekjes koelen en steviger worden. Haal ze een voor een door de bloem, losgeklopt ei en tenslotte paneermeel. Bak ze in de olie goudbruin aan beide zijden. Verslavend lekker. Zeker met sauce tartare

BENODIGDHEDEN:
1/4 liter mayonaise (1/2 pot)
1/2 - 1 theelepel mosterd (uit een potje)
1 (koud) hardgekookt ei, fijngeprakt
1 flinke augurk (circa 50 - 60 gram)
1 eetlepel kappertjes (uit een potje)*
1 volle eetlepel fijngesneden verse dragon*
1 volle eetlepel fijngesneden peterselie
1 volle eetlepel zeer fijn gesnipperde ui of
2 volle eetlepels fijngesneden bieslook

Meng alle ingrediënten goed door elkaar en koel de saus in de koelkast.

venkel & zalm

Lunch met venkel en zalm.

Schaaf de venkel in dunne plakjes. Doe in een ruime schaal en bestrooi met wat zout. Kneed de venkel licht met je handen. Knijp een halve citroen erboven uit, doe er een scheutje olijfolie bij en meng dit. Doe over op een bord of in een schaaltje en leg er een paar plakken gerookte zalm naast. Bestrooi met versgemalen peper en het venkelgroen.

makreelrillette

Neem een gestoomde makreel, of beter, schoongemaakte gestoomde makreelfilet. Prak deze fijn en meng dit met een bakje roomkaas. Dit is al heerlijk maar er kunnen nog zaken als een gesnipperd lenteuitje, groene kruiden of een lepeltje mierikswortel aan worden toegevoegd. Snel, makkelijk en vooral heerlijk.

gevulde mosselen

Uit het programma "liefde gaat door de maag" door de Humanistische Omroep het volgende recept voor gevulde mosselen.

voor 4 personen

24 grote mosselen

3 ons gehakt (2 ons hoh en 1 ons kalfs)

in melk geweekt witbrood (2 a 3 sneetjes)

peper/zout

verse fijngesneden rozemarijn

handvol fijngesneden bladpeterselie

teentje fijngesneden knoflook

Meng het gehakt met bovenstaande ingredienten

Snijd de nog levende mosselen open door met een mesje tussen de schelphelften de sluitspier door te snijden.

Leg de opgeklapte mosselen omgekeerd op een schaal om uit te lekken.

Gebruik de opengeklapte mosselschelp (met de mossel er nog in) als grijpertje om het gehakt te pakken en de mossel te vullen. Gewoon de mossel weer dichtknijpen en het overtollige gehakt afstrijken.

Bind de mosselschelpen dicht.

Maak een tomatensaus met een fijngeneden ui (glazig bakken) een eetlepel tomatenpuree,

een snufje suiker, zout/peper verse oregano en verse basilicum en een blik gepelde tomaten of tomatenstukjes en een half glas droge witte wijn. Laat de mosselen in de saus 5 tot 7 minuten gaar worden.

Rick/stokvisbeignets

In de diverse foodblogs lees ik de melding van het BBC programma Mediterranean Escapes van Rick Stein. Ik ben dus niet de enige trouwe kijker van dit programma. Vanavond kwam er weer een recept voorbij dat ik zeker eens ga proberen. Maar dan niet in mijn kleine keukentje zonder adequate afzuiginstallatie.

This recipe comes from Coleman Andrews's book, Catalan Cuisine. This is uncompromising in flavour and glorious with a glass of ice-cold beer. The allioli is my addition.

Ingredients
500g/1lb 2oz dried salt cod fillets (also sold as bacallá/bacalao)
1 fresh bay leaf
2 medium-sized floury potatoes (about 200g/7oz each), peeled and thinly sliced
2 tbsp olive oil
50g/1¾oz plain flour
3 medium free-range eggs
2 garlic cloves, crushed
leaves from 2 large sprigs flatleaf parsley, chopped
salt and freshly ground black pepper
For the ailoli
½ tsp salt
1 egg yolk from a medium free-range egg
175ml/6fl oz extra virgin olive oil

Method
1. Rinse any excess salt off the cod, then put into a large bowl and cover with cold water. Leave to soak in the fridge for 36-48 hours, changing the water three to four times a day. After this time, taste a small piece, and, if it still seems too salty, soak it for a bit longer. When you are happy with the degree of saltiness, drain and cut it into slightly smaller pieces.
2. Put the salt cod into a pan with the bay leaf and cover with fresh cold water. Bring to just below boiling point over a medium heat, then remove the pan from the heat and leave to stand for about ten minutes.
3. Remove the salt cod from the water and leave to cool, setting the water to one side. When the fish has cooled, remove the skin and any bones and flake the flesh with a fork.
4. Put the potatoes into the pan of reserved salt cod cooking water, bring to the boil and cook for ten minutes until tender. Drain well.
5. In another pan bring 300ml/10½fl oz water and the two tablespoons olive oil to the boil, then remove from the heat and slowly beat in the flour to form a batter. Leave to cool slightly, then beat in the eggs, one at a time.
6. Mash the potatoes well in a large bowl and then mix in the salt cod, garlic and parsley. Add salt and freshly ground black pepper to taste. Then mix the salt cod mixture into the batter and cook over a low heat for about ten minutes, stirring constantly, until the mixture thickens, has the consistency of mashed potatoes and will hold its shape when formed into balls. Leave to cool slightly and to thicken a little more.
7. Meanwhile, for the allioli, put the garlic cloves onto a chopping board and crush them under the blade of a large knife.
8. Sprinkle them with the salt and then work them with the knife blade into a smooth paste. Scrape the garlic paste into a bowl and add the egg yolk.
9. Using an electric mixer, whisk everything together, and then very gradually whisk in the olive oil to make a thick mayonnaise-like mixture. Leave in the fridge until ready to use.
10. Heat some oil for deep-frying to 190C/375F. Form the salt cod mixture into approximately 20 small balls using a spoon and fry in batches, about 5-6 at a time, for three minutes or until a deep golden brown. Drain on kitchen paper and serve very hot, with allioli.

visje ?